ul. Zw. Jaszczurczego 17 pok. 101
82-300 Elbląg

tel./fax: (55) 642 44 25
e-mail: esas_1@wp.pl

REGON: 171002503
PKO BP 62 1020 1752 0000 0902 0057 0705
NIP: 578-25-44-04

Pisma procesowe

Pod poniższym adresem znajdą Państwo wzory pism procesowych

Pisma procesowe




ALKOHOL W WIEKU PODESZŁYM

Nadużywanie alkoholu i uzależnienie (alkoholizm) to zaburzenia spotykane równie często w wieku podeszłym. Mimo, iż problem alkoholizmu wśród osób powyżej 65 roku życia jest mniej powszechny niż u osób młodszych, tym nie mniej z medycznego punktu widzenia, nadużywanie alkoholu bądź innych substancji psychoaktywnych (głównie leków uspokajających, nasennych i przeciwbólowych) przez osoby powyżej 65 roku życia, jest problemem bardzo poważnym. Związane jest to m.in. z większą wrażliwością osób starszych na działanie alkoholu lub leków oraz bardzo szeroki wachlarz możliwych następstw. Osoby starsze gorzej znoszą nadużycie alkoholu z powodu zmniejszenia proporcji wody do tłuszczu. Związany z wiekiem wzrost masy tkanki tłuszczowej w stosunku do masy mięśni powoduje, ze stężenie alkoholu we krwi jest wyższe ponieważ alkohol nie jest wchłaniany przez tkankę tłuszczową. Działanie określonego stężenia alkoholu na tkankę mózgowa nasila się wraz z wiekiem. Wraz z wiekiem następują także ograniczenia przepływu przez wątrobę, obniżenia skuteczności działania enzymów wątrobowych, a także znaczeni zmniejsza wydolność pracy nerek.

Nadmierne używanie alkoholu przez osoby w wieku podeszłym jest niestety zbyt rzadko rozpoznawane przez lekarzy. Stwierdzane często osłabienie zdolności poznawczych spowodowane częstym używaniem alkoholu bywa przypisywane m. in. otępieniu starczemu a inne następstwa działania tych substancji na organizm traktowane są jako swoista norma dla osób w tym wieku. Starsze osoby, pijące alkohol, ich rodziny czy przyjaciele mogą błędnie przypisywać efekty działania alkoholu procesowi starzenia się, przewlekłej chorobie lub działaniu ubocznemu przyjmowanych leków. Lekarze są skłonni przypisywać takie objawy jak: zaburzenia poznawcze, niedożywienie bądź częste upadki -starzeniu się, związanemu z tym zniedołężnieniu itp. a nie nadużywaniu czy uzależnieniu od alkoholu. Podobnie, wielu lekarzy uważa, że występowanie objawów depresyjnych jest jednym z przejawów starzenia się i nie traktuje ich jako zaburzenie, które należy leczyć.

Badania wykazują, że szkodliwe używanie alkoholu stanowi problem u 5-12% mężczyzn i u 1-2% kobiet po 60 roku życia.

Z badań wynika także, że 4-20% osób w podeszłym wieku nadużywa alkoholu. Szacuje się, że odsetek ludzi w wieku powyżej 65 roku życia, u których występują problemy alkoholowe wynosi 10% w przypadku mężczyzn i 3-5% w przypadku kobiet. Grupę tą można podzielić na dwa typy pacjentów. Grupa pierwsza to osoby, u których problemy te istnieją od dawna ("od młodości"). Są one traktowane jako "niedobitki", bowiem wielu ich rówieśników już nie żyje w związku z różnego rodzaju następstwami szkodliwego picia lub uzależnienia od alkoholu. Grupa ta stanowi około dwóch trzecich ludzi w starszym wieku z problemami alkoholowymi. Tę grupę bardzo łatwo zidentyfikować w gabinecie lekarskim ponieważ większość z nich ma poważne problemy zdrowotne takie jak np. marskość wątroby, przewlekłe zapalenie trzustki, utrwalone nadciśnienie tętnicze, zapalenie wielonerwowe, i inne stany wynikające z nadużywania alkoholu. Pozostała jedna trzecia to osoby, które zaczęły pić alkohol w dużych ilościach w wieku późniejszym, nierzadko w wyniku stresów związanych ze starzeniem się.

FAZY PRZEMOCY

Przemoc zwykle powtarza się według zauważalnej prawidłowości. Cykl przemocy, szczególnie domowej, składa się z trzech następujących po siorbie faz:

  1. Faza narastania napięcia
    W tej fazie sprawca jest napięty i stale poirytowany. Każdy drobiazg wywołuje jego złość, często robi awanturę, zaczyna więcej pić, przyjmować narkotyki lub inne substancje zmieniające świadomość. Może poniżać swoją ofiarę, poprawiając swoje samopoczucie. Prowokuje kłótnie i staje się coraz bardziej niebezpieczny. Sprawia wrażenie, że nie panuje nad swoim gniewem. Osoba pokrzywdzona stara się jakoś opanować sytuację - uspokaja go, spełnia wszystkie zachcianki, wywiązuje się ze wszystkich obowiązków. Często przeprasza sprawcę. Ciągle zastanawia się nad tym, co może zrobić, aby poprawić mu humor, uczynić go szczęśliwym i powstrzymać przed wyrządzeniem krzywdy. Niektóre osoby w tej fazie mają różne dolegliwości fizyczne, jak bóle żołądka, bóle głowy, bezsenność, utratę apetytu. Inne wpadają w apatię, tracą energię do życia, lub stają się niespokojne i pobudliwe nerwowo. Jest to wynik narastania napięcia, które po pewnym czasie staje się nie do zniesienia. Zdarza się, że osoba atakowana wywołuje w końcu awanturę, żeby "mieć to już za sobą".

  2. Faza gwałtownej przemocy
    W tej fazie sprawca staje się gwałtowny. Wpada w szał i wyładowuje się. Eksplozję wywołuje zazwyczaj jakiś drobiazg, np. lekkie opóźnienie posiłku. Skutki użytej przemocy mogą być różne - podbite oko, połamane kości, obrażenia wewnętrzne, poronienie, śmierć. Ofiara stara się zrobić wszystko, żeby go uspokoić i ochronić siebie. Zazwyczaj, niezależnie od tego jak bardzo się stara, wściekłość sprawcy narasta coraz bardziej. Czuje się bezradna, bo ani przekonywanie sprawcy, ani bycie miłą, ani unikanie, ani bierne poddawanie się mu nie pomaga i nie łagodzi jego gniewu. Po zakończeniu wybuchu przemocy, ofiara jest w stanie szoku. Nie może uwierzyć, że to się naprawdę stało. Odczuwa wstyd i przerażenie. Jest oszołomiona. Staje się apatyczna, traci ochotę do życia, odczuwa złość i bezradność.

  3. Faza miodowego miesiąca
    Gdy sprawca wyładował już swoją złość i wie, że posunął się za daleko, nagle staje się inną osobą. Szczerze żałuje za to, co zrobił, okazuje skruchę i obiecuje, że to się nigdy nie powtórzy. Stara się znaleźć jakieś wytłumaczenie dla tego, co zrobił i przekonuje ofiarę, że to był jednorazowy, wyjątkowy incydent, który już się nigdy nie zdarzy. Sprawca okazuje ciepło i miłość. Staje się znowu podobny do tego, jaki był na początku znajomości. Przynosi kwiaty, prezenty, zachowuje się jakby przemoc nigdy nie miała miejsca. Rozmawia z ofiarą, dzieli się swoimi przeżyciami, obiecuje, że nigdy już jej nie skrzywdzi. Dba o ofiarę, spędza z nią czas i utrzymuje bardzo satysfakcjonujące kontakty seksualne. Sprawca i ofiara zachowują się jak świeżo zakochana para. Ofiara zaczyna wierzyć w to, że partner się zmienił i że przemoc była jedynie incydentem. Czuje się kochana, myśli, że jest dla niego ważna i znowu go kocha. Spełniają się jej marzenia o cudownej miłości, odczuwa bliskość i zespolenie z partnerem. Życie we dwoje wydaje się piękne i pełne nadziei. Ale faza miodowego miesiąca przemija i znowu rozpoczyna się faza narastania napięcia. Zatrzymuje ona ofiarę w cyklu przemocy, bo łatwo pod jej wpływem zapomnieć o koszmarze pozostałych dwóch faz. Prawdziwe zagrożenie, jakie niesie ze sobą faza miodowego miesiąca jest związane z tym, że przemoc w następnym cyklu jest zazwyczaj gwałtowniejsza.

Takie cykle przemocy mogą trwać nawet kilka lat, przy czym zwykle skracaniu ulegają fazy „miodowego miesiąca”, przy jednoczesnym wydłużaniu i bardziej dramatycznym przebiegu faz napięcia i gwałtownej przemocy. Po pewnym czasie trzecia faza zanika i pozostają tylko dwie poprzedzające je fazy.

Przemoc domowa

Przemoc domowa jest to zjawisko społeczne zachodzące, gdy członek próbuje zdominować fizycznie lub psychicznie drugim członkiem rodziny używając przewagi fizycznej, gróźb, szantażu, w celu zranienia moralnie lub fizycznie.

Przemoc w rodzinie to zamierzone i wykorzystujące przewagę sił działanie przeciw członkowi rodziny, naruszające prawa i dobra osobiste, powodujące cierpienie i szkody. Charakteryzuje się tym, że jest intencjonalna, siły są nierównomierne, narusza prawa i dobra osobiste, powoduje cierpienie i ból.

Według Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie przemoc domowa to wszelkie incydenty gróźb, przemocy lub nękania (psychologicznego, fizycznego, seksualnego, ekonomicznego lub emocjonalnego) między osobami dorosłymi, którzy żyją w związku partnerskim lub są członkami tej samej rodziny, niezależnie od płci i orientacji seksualnej.

W Deklaracji ONZ z 1993 roku o Eliminacji Przemocy wobec Kobiet wyróżniono 3 poziomy występowania przemocy wobec kobiet: państwo, społeczeństwo i rodzinę. Jak czytamy w Deklaracji: przemoc w rodzinie to: maltretowanie przez partnerów, wykorzystywanie seksualne dziewczynek, przemoc związana z posagiem, gwałt małżeński, okaleczanie żeńskich narządów płciowych i inne tradycyjne praktyki, które są szkodliwe dla kobiet. Zalicza się tu także naruszanie praw osób pracujących jako pomoc domowa: więzienie ich, brutalność fizyczną względem nich, niewolnicze warunki pracy i przemoc seksualną.

Przemoc w domu często wiąże się niskim dochodem na rodzinę i seksualną niedyspozycją jednego z partnerów, ale także alkoholizmem i narkomanią jako jedną z przyczyn tego stanu rzeczy. Badania wskazują, że występuje także dość często w rodzinach o wysokim standardzie materialnym i pozycji społecznej.

Przemoc domowa jest przestępstwem. Przestępstwo to znane jest w polskim kodeksie karnym jako przestępstwo znęcania się nad rodziną.

Według artykułu 207 Kodeksu karnego:
§ 1. Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osoba najbliższą lub nad inną osoba pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osoba nieporadna ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2. Jeżeli czyn określony w § 1 połączony jest ze stosowaniem szczególnego okrucieństwa, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 lub 2 jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

Znęcanie się nad rodziną należy do przestępstw ściganych z urzędu, czyli organy ścigania są zobowiązane do wszczęcia postępowania, gdy istnieje uzasadnione podejrzenie, ze doszło do przestępstwa. Do wszczęcia postępowania nie jest, wiec wymagana skarga osoby pokrzywdzonej.

W 2012 roku ogólna liczba ofiar przemocy domowej w Polsce wyniosła 76.993 przypadki, z czego 50.241 ofiar to kobiet, 7.580 – mężczyźni, a 19.172 – małoletni.

Alkoholizm w Polsce

Zjawisko alkoholizmu ma wiele różnych definicji. Wspólnym mianownikiem alkoholizmu jest nadmierne spożywanie napojów alkoholowych, pomimo pojawiających się problemów zdrowotnych i negatywnych konsekwencji społecznych.

Alkoholizm jest główną plagą społeczną w Polsce. Najwyższe spożycie zanotowano w latach 1979 i 1980, kiedy na jednego statystycznego mieszkańca wypadało 8,5 l 100% alkoholu. Od lat 90. spożycie zaczęło ponownie wzrastać i ocenia się, że wynosi ono obecnie ok. 10 l 100% alkoholu na 1 mieszkańca.

Rozważając problem trzeźwości społeczeństwa oprócz rozmiarów spożycia napojów alkoholowych trzeba zwrócić uwagę na strukturę spożywanych napoi jak i akceptowane przez społeczeństwo wzory picia. W Polsce w strukturze picia poziom spożycia wódki wynosi 80% natomiast we Francji, czy Włoszech alkohol wysokoprocentowy spożywany jest tylko w dziesiątej części spożytego alkoholu, w Czechach 33 %, w Niemczech 22%. Czynnikiem decydującym o społecznej szkodliwości picia jest u nas nie tylko wielkość spożycia, ale również struktura wypijanych napojów oraz akceptowane wzory picia, co zdecydowanie zwiększa możliwość ostrego upojenia alkoholowego.

Drugą cechą która decyduje o powadze zagrożeń alkoholowych w Polsce są akceptowane wzory picia. Polegają one na nadmiernym spożyciu jednorazowym, prowadzącym niemal zawsze do upojenia alkoholowego.

Z licznych badań wynika, że ponad 50% dorosłych mężczyzn pije z reguły wódkę w bardzo dużych ilościach, przekraczając tzw. próg trzeźwości. Przekroczenie tego progu następuje również na skutek jednorazowego spożycia nadmiernych ilości wina lub piwa. Tradycyjnie akceptowany w Polsce sposób picia pociąga za sobą poważne konsekwencje dla zdrowia jednostki i całego społeczeństwa.

Alkoholizm w Polsce to przede wszystkim problem nadmiernego picia napojów wysokoprocentowych, dotyczy on zatem znacznie szerszej zbiorowości niż grupa alkoholików nałogowych i problemowych. Polska jest jednym z krajów europejskich o największej liczbie pijących. W Polsce zdecydowanie więcej spożywa się napojów wysokoprocentowych nad wszystkie inne postacie alkoholu. Polska jest krajem o najwyższym w świecie spożyciu napojów spirytusowych i spożycie to stale rośnie.

Liczbę osób nadużywających alkoholu w Polsce szacuje się na około 2,8-3,5 mln, w tym 0,6-0,9 mln uzależnionych.

Na podstawie artykułu dr Anny Michej pt „Alkoholizm w Polsce”

Biuro Porad Obywatelskich

Elbląskie Centrum Mediacji i Aktywizacji społecznej informuje, że od marca 2012 roku prowadzi Biuro Porad Obywatelskich finansowane przez Urząd Miasta w Elblągu. Porady obywatelskie udzielane są od poniedziałku do czwartku w godzinach od 10.00 do 18..00 w siedzibie Centrum przy ul. Związku Jaszczurczego 17/101, za pośrednictwem poczty e-mail esas_1@wp.pl, lub telefonicznie (55) 642-44-25.

 

 

Copyright Elbląskie Centrum Mediacji | All rights reserved! | Projekt i wykonanie: Siostra Nocy